Pada hemat saya, Datuk Seri Anwar Ibrahim mempunyai peluang yang cukup cerah untuk terus menerajui pentadbiran negara sekurang-kurangnya bagi dua penggal lagi. Pandangan ini bukanlah berdasarkan sentimen kepartian, sebaliknya mengambil kira realiti politik Malaysia yang semakin memperlihatkan kebergantungan antara parti-parti politik untuk membentuk kerajaan. Keputusan Pilihan Raya Umum ke-15 (PRU15) pada November 2022 membuktikan bahawa tidak ada satu gabungan politik yang mampu memperoleh majoriti mudah secara bersendirian. Justeru, kelangsungan sesebuah kerajaan pada masa hadapan bukan lagi semata-mata bergantung kepada jumlah kerusi yang dimenangi oleh satu parti, tetapi juga keupayaannya membentuk kerjasama politik yang stabil.
Antara faktor utama yang memungkinkan Anwar Ibrahim terus bertahan ialah pendirian Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu (UMNO) yang masih berhasrat untuk kekal berada dalam kerajaan. Walaupun UMNO mengalami kemerosotan sokongan yang ketara dalam PRU15, parti tersebut masih mempunyai pengaruh politik dan kekuatan organisasi yang tidak boleh dipandang ringan. Dalam keadaan UMNO sukar memperoleh majoriti untuk membentuk kerajaan secara bersendirian, kerjasama dengan Pakatan Harapan (PH) merupakan pilihan yang pragmatik bagi memastikan parti tersebut terus mempunyai peranan dalam pentadbiran negara. Oleh itu, selagi kerjasama ini memberikan manfaat politik kepada UMNO, parti tersebut mempunyai alasan yang kukuh untuk terus menyokong kepimpinan Anwar Ibrahim.
Selain itu, kehadiran UMNO dalam Kerajaan Perpaduan turut berperanan sebagai pengimbang kepada pengaruh Democratic Action Party (DAP), khususnya dalam perkara yang menyentuh kepentingan orang Melayu dan agama Islam. Sejak pembentukan Kerajaan Perpaduan pada penghujung tahun 2022, isu-isu berkaitan agama dan kaum masih dibangkitkan, tetapi pertikaian antara UMNO dengan DAP tidak lagi begitu menonjol seperti ketika kedua-duanya berada dalam blok politik yang bertentangan. Kedudukan UMNO dalam kerajaan membolehkan parti tersebut menyuarakan kepentingan masyarakat Melayu melalui rundingan dalaman tanpa perlu sentiasa menggunakan pendekatan konfrontasi secara terbuka. Keadaan ini sedikit sebanyak membantu Anwar Ibrahim mengekalkan keseimbangan antara kepentingan masyarakat majmuk dengan tuntutan politik orang Melayu.
Dalam masa yang sama, PH masih mempunyai kelebihan yang tersendiri di kawasan Parlimen bandar dan separa bandar. Kawasan seperti Kuala Lumpur, Pulau Pinang, Selangor dan beberapa pusat bandar utama di negeri-negeri lain mempunyai kelompok pengundi yang secara tradisinya memberikan sokongan kuat kepada PH. Faktor demografi, tahap urbanisasi dan kecenderungan politik pengundi bandar memberikan kelebihan kepada gabungan tersebut untuk mempertahankan sebahagian besar kerusi yang dimenanginya. Walaupun sokongan ini tidak boleh dianggap kekal, PH masih mempunyai asas pengundi yang cukup besar untuk menjadikannya antara gabungan politik utama dalam pembentukan kerajaan selepas pilihan raya akan datang.
Sebaliknya, kekuatan Parti Islam Se-Malaysia (PAS) lebih tertumpu di negeri-negeri utara dan Pantai Timur Semenanjung Malaysia, khususnya Kelantan, Terengganu dan Kedah. Walaupun PAS telah membuktikan kemampuannya memenangi sejumlah besar kerusi Parlimen dalam PRU15, pengaruh parti tersebut masih menghadapi cabaran untuk berkembang secara meluas di kawasan bandar yang mempunyai komposisi pengundi pelbagai kaum. PAS sememangnya berupaya menarik sokongan pengundi Melayu di luar kubu tradisinya, namun kemenangan di kawasan Parlimen bercampur memerlukan pendekatan politik yang lebih inklusif. Oleh yang demikian, kekuatan PAS di negeri-negeri majoriti Melayu sahaja belum tentu mencukupi untuk membolehkan Perikatan Nasional (PN) membentuk kerajaan Persekutuan.
Satu lagi faktor yang perlu diberikan perhatian ialah kesukaran PN untuk memperoleh sokongan yang meluas daripada pengundi bukan Melayu. Dalam sistem pilihan raya Malaysia, kemenangan di kawasan majoriti Melayu tidak semestinya menjamin penguasaan majoriti kerusi Parlimen. Banyak kawasan Parlimen, khususnya di Pantai Barat Semenanjung Malaysia, mempunyai komposisi pengundi yang memerlukan sesebuah parti mendapatkan sokongan merentas kaum. Selagi PN gagal meyakinkan sebahagian besar pengundi bukan Melayu bahawa gabungan tersebut mampu mewakili kepentingan semua rakyat Malaysia, peluangnya untuk menggantikan Kerajaan Perpaduan akan terus berhadapan dengan cabaran yang besar.
Pada masa yang sama, Anwar Ibrahim mempunyai kelebihan sebagai Perdana Menteri yang sedang memegang tampuk pemerintahan. Kedudukan ini membolehkan beliau memperkenalkan dasar ekonomi, melaksanakan program pembangunan dan memperkukuh hubungan dengan pelbagai kelompok masyarakat. Sekiranya pentadbirannya berjaya mengawal kos sara hidup, meningkatkan pendapatan rakyat dan menarik pelaburan yang mewujudkan peluang pekerjaan, pencapaian tersebut boleh diterjemahkan kepada sokongan politik dalam pilihan raya akan datang. Namun begitu, kelebihan sebagai penyandang jawatan bukanlah jaminan kemenangan kerana rakyat akhirnya akan menilai keberkesanan dasar kerajaan berdasarkan perubahan yang benar-benar dirasai dalam kehidupan seharian.
Perkembangan politik di Sabah dan Sarawak juga tidak boleh diketepikan dalam menentukan masa depan kepimpinan Anwar Ibrahim. Kedua-dua wilayah tersebut mempunyai jumlah kerusi Parlimen yang penting, khususnya apabila tiada gabungan politik di Semenanjung berjaya memperoleh majoriti mudah. Hubungan baik antara Kerajaan Persekutuan dengan parti-parti politik utama di Sabah dan Sarawak berpotensi memberikan kelebihan kepada Anwar untuk mengekalkan sokongan selepas pilihan raya. Walau bagaimanapun, sokongan tersebut tetap bergantung kepada rundingan politik, kepentingan wilayah dan sejauh mana kerajaan memenuhi tuntutan pembangunan serta pelaksanaan Perjanjian Malaysia 1963.
Selain itu, kestabilan kepimpinan dalam kalangan parti-parti yang membentuk Kerajaan Perpaduan merupakan satu lagi faktor penting. Setakat ini, Anwar Ibrahim masih menjadi tokoh utama yang mampu menyatukan kepentingan beberapa gabungan politik yang mempunyai latar belakang dan ideologi berbeza. Walaupun wujud perbezaan pandangan antara parti-parti kerajaan, kepentingan untuk mempertahankan kuasa boleh mendorong mereka mencari titik persamaan. Dalam politik gabungan, keupayaan mengurus perbezaan pendapat kadangkala lebih penting daripada persamaan ideologi antara parti-parti yang bekerjasama.
Bagaimanapun, ramalan bahawa Anwar Ibrahim mampu bertahan untuk dua penggal lagi tidak bermakna kedudukan beliau bebas daripada ancaman politik. Isu kos sara hidup, ketidakpuasan hati pengundi Melayu, persaingan dalaman parti dan kemungkinan perubahan kerjasama politik boleh menggugat kestabilan kerajaan. UMNO juga tidak semestinya akan terus bersama PH sekiranya berlaku perubahan kepimpinan atau percaturan politik yang lebih menguntungkan parti tersebut. Begitu juga dengan PN yang masih berpeluang memperluas pengaruhnya sekiranya berjaya menampilkan kepimpinan dan dasar yang lebih meyakinkan pengundi pelbagai kaum.
Kesimpulannya, saya berpandangan bahawa Anwar Ibrahim mempunyai peluang yang munasabah untuk terus memimpin Malaysia sekurang-kurangnya bagi dua penggal lagi, termasuk kemungkinan membentuk kerajaan selepas PRU16 dan PRU17. Keyakinan ini bersandarkan kepada kepentingan UMNO untuk terus berada dalam kerajaan, kekuatan PH di kawasan bandar, tumpuan pengaruh PAS di kawasan majoriti Melayu serta peranan parti-parti Sabah dan Sarawak sebagai penentu pembentukan kerajaan. Namun, semua kelebihan tersebut hanya akan membawa makna sekiranya Anwar berjaya mengekalkan kerjasama politik dan membuktikan keberkesanan pentadbirannya kepada rakyat. Pada akhirnya, masa depan politik Anwar Ibrahim bukan sekadar ditentukan oleh kelemahan pihak lawan, tetapi oleh sejauh mana beliau mampu menjadikan kestabilan politik sebagai asas kepada kemakmuran negara.
Wallhua’lam.
No comments:
Post a Comment