Pada Hemat Saya, Anwar Ibrahim Akan Bertahan Sekurang-kurangnya Dua Penggal Lagi sebagai Perdana Menteri Malaysia

Pada hemat saya, Datuk Seri Anwar Ibrahim mempunyai peluang yang cukup cerah untuk terus menerajui pentadbiran negara sekurang-kurangnya bagi dua penggal lagi. Pandangan ini bukanlah berdasarkan sentimen kepartian, sebaliknya mengambil kira realiti politik Malaysia yang semakin memperlihatkan kebergantungan antara parti-parti politik untuk membentuk kerajaan. Keputusan Pilihan Raya Umum ke-15 (PRU15) pada November 2022 membuktikan bahawa tidak ada satu gabungan politik yang mampu memperoleh majoriti mudah secara bersendirian. Justeru, kelangsungan sesebuah kerajaan pada masa hadapan bukan lagi semata-mata bergantung kepada jumlah kerusi yang dimenangi oleh satu parti, tetapi juga keupayaannya membentuk kerjasama politik yang stabil.

Antara faktor utama yang memungkinkan Anwar Ibrahim terus bertahan ialah pendirian Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu (UMNO) yang masih berhasrat untuk kekal berada dalam kerajaan. Walaupun UMNO mengalami kemerosotan sokongan yang ketara dalam PRU15, parti tersebut masih mempunyai pengaruh politik dan kekuatan organisasi yang tidak boleh dipandang ringan. Dalam keadaan UMNO sukar memperoleh majoriti untuk membentuk kerajaan secara bersendirian, kerjasama dengan Pakatan Harapan (PH) merupakan pilihan yang pragmatik bagi memastikan parti tersebut terus mempunyai peranan dalam pentadbiran negara. Oleh itu, selagi kerjasama ini memberikan manfaat politik kepada UMNO, parti tersebut mempunyai alasan yang kukuh untuk terus menyokong kepimpinan Anwar Ibrahim.

Selain itu, kehadiran UMNO dalam Kerajaan Perpaduan turut berperanan sebagai pengimbang kepada pengaruh Democratic Action Party (DAP), khususnya dalam perkara yang menyentuh kepentingan orang Melayu dan agama Islam. Sejak pembentukan Kerajaan Perpaduan pada penghujung tahun 2022, isu-isu berkaitan agama dan kaum masih dibangkitkan, tetapi pertikaian antara UMNO dengan DAP tidak lagi begitu menonjol seperti ketika kedua-duanya berada dalam blok politik yang bertentangan. Kedudukan UMNO dalam kerajaan membolehkan parti tersebut menyuarakan kepentingan masyarakat Melayu melalui rundingan dalaman tanpa perlu sentiasa menggunakan pendekatan konfrontasi secara terbuka. Keadaan ini sedikit sebanyak membantu Anwar Ibrahim mengekalkan keseimbangan antara kepentingan masyarakat majmuk dengan tuntutan politik orang Melayu.

Dalam masa yang sama, PH masih mempunyai kelebihan yang tersendiri di kawasan Parlimen bandar dan separa bandar. Kawasan seperti Kuala Lumpur, Pulau Pinang, Selangor dan beberapa pusat bandar utama di negeri-negeri lain mempunyai kelompok pengundi yang secara tradisinya memberikan sokongan kuat kepada PH. Faktor demografi, tahap urbanisasi dan kecenderungan politik pengundi bandar memberikan kelebihan kepada gabungan tersebut untuk mempertahankan sebahagian besar kerusi yang dimenanginya. Walaupun sokongan ini tidak boleh dianggap kekal, PH masih mempunyai asas pengundi yang cukup besar untuk menjadikannya antara gabungan politik utama dalam pembentukan kerajaan selepas pilihan raya akan datang.

Sebaliknya, kekuatan Parti Islam Se-Malaysia (PAS) lebih tertumpu di negeri-negeri utara dan Pantai Timur Semenanjung Malaysia, khususnya Kelantan, Terengganu dan Kedah. Walaupun PAS telah membuktikan kemampuannya memenangi sejumlah besar kerusi Parlimen dalam PRU15, pengaruh parti tersebut masih menghadapi cabaran untuk berkembang secara meluas di kawasan bandar yang mempunyai komposisi pengundi pelbagai kaum. PAS sememangnya berupaya menarik sokongan pengundi Melayu di luar kubu tradisinya, namun kemenangan di kawasan Parlimen bercampur memerlukan pendekatan politik yang lebih inklusif. Oleh yang demikian, kekuatan PAS di negeri-negeri majoriti Melayu sahaja belum tentu mencukupi untuk membolehkan Perikatan Nasional (PN) membentuk kerajaan Persekutuan.

Satu lagi faktor yang perlu diberikan perhatian ialah kesukaran PN untuk memperoleh sokongan yang meluas daripada pengundi bukan Melayu. Dalam sistem pilihan raya Malaysia, kemenangan di kawasan majoriti Melayu tidak semestinya menjamin penguasaan majoriti kerusi Parlimen. Banyak kawasan Parlimen, khususnya di Pantai Barat Semenanjung Malaysia, mempunyai komposisi pengundi yang memerlukan sesebuah parti mendapatkan sokongan merentas kaum. Selagi PN gagal meyakinkan sebahagian besar pengundi bukan Melayu bahawa gabungan tersebut mampu mewakili kepentingan semua rakyat Malaysia, peluangnya untuk menggantikan Kerajaan Perpaduan akan terus berhadapan dengan cabaran yang besar.

Pada masa yang sama, Anwar Ibrahim mempunyai kelebihan sebagai Perdana Menteri yang sedang memegang tampuk pemerintahan. Kedudukan ini membolehkan beliau memperkenalkan dasar ekonomi, melaksanakan program pembangunan dan memperkukuh hubungan dengan pelbagai kelompok masyarakat. Sekiranya pentadbirannya berjaya mengawal kos sara hidup, meningkatkan pendapatan rakyat dan menarik pelaburan yang mewujudkan peluang pekerjaan, pencapaian tersebut boleh diterjemahkan kepada sokongan politik dalam pilihan raya akan datang. Namun begitu, kelebihan sebagai penyandang jawatan bukanlah jaminan kemenangan kerana rakyat akhirnya akan menilai keberkesanan dasar kerajaan berdasarkan perubahan yang benar-benar dirasai dalam kehidupan seharian.

Perkembangan politik di Sabah dan Sarawak juga tidak boleh diketepikan dalam menentukan masa depan kepimpinan Anwar Ibrahim. Kedua-dua wilayah tersebut mempunyai jumlah kerusi Parlimen yang penting, khususnya apabila tiada gabungan politik di Semenanjung berjaya memperoleh majoriti mudah. Hubungan baik antara Kerajaan Persekutuan dengan parti-parti politik utama di Sabah dan Sarawak berpotensi memberikan kelebihan kepada Anwar untuk mengekalkan sokongan selepas pilihan raya. Walau bagaimanapun, sokongan tersebut tetap bergantung kepada rundingan politik, kepentingan wilayah dan sejauh mana kerajaan memenuhi tuntutan pembangunan serta pelaksanaan Perjanjian Malaysia 1963.

Selain itu, kestabilan kepimpinan dalam kalangan parti-parti yang membentuk Kerajaan Perpaduan merupakan satu lagi faktor penting. Setakat ini, Anwar Ibrahim masih menjadi tokoh utama yang mampu menyatukan kepentingan beberapa gabungan politik yang mempunyai latar belakang dan ideologi berbeza. Walaupun wujud perbezaan pandangan antara parti-parti kerajaan, kepentingan untuk mempertahankan kuasa boleh mendorong mereka mencari titik persamaan. Dalam politik gabungan, keupayaan mengurus perbezaan pendapat kadangkala lebih penting daripada persamaan ideologi antara parti-parti yang bekerjasama.

Bagaimanapun, ramalan bahawa Anwar Ibrahim mampu bertahan untuk dua penggal lagi tidak bermakna kedudukan beliau bebas daripada ancaman politik. Isu kos sara hidup, ketidakpuasan hati pengundi Melayu, persaingan dalaman parti dan kemungkinan perubahan kerjasama politik boleh menggugat kestabilan kerajaan. UMNO juga tidak semestinya akan terus bersama PH sekiranya berlaku perubahan kepimpinan atau percaturan politik yang lebih menguntungkan parti tersebut. Begitu juga dengan PN yang masih berpeluang memperluas pengaruhnya sekiranya berjaya menampilkan kepimpinan dan dasar yang lebih meyakinkan pengundi pelbagai kaum.

Kesimpulannya, saya berpandangan bahawa Anwar Ibrahim mempunyai peluang yang munasabah untuk terus memimpin Malaysia sekurang-kurangnya bagi dua penggal lagi, termasuk kemungkinan membentuk kerajaan selepas PRU16 dan PRU17. Keyakinan ini bersandarkan kepada kepentingan UMNO untuk terus berada dalam kerajaan, kekuatan PH di kawasan bandar, tumpuan pengaruh PAS di kawasan majoriti Melayu serta peranan parti-parti Sabah dan Sarawak sebagai penentu pembentukan kerajaan. Namun, semua kelebihan tersebut hanya akan membawa makna sekiranya Anwar berjaya mengekalkan kerjasama politik dan membuktikan keberkesanan pentadbirannya kepada rakyat. Pada akhirnya, masa depan politik Anwar Ibrahim bukan sekadar ditentukan oleh kelemahan pihak lawan, tetapi oleh sejauh mana beliau mampu menjadikan kestabilan politik sebagai asas kepada kemakmuran negara.

Wallhua’lam.

 https://wankamarul701.blogspot.com

Isu Tuju vs Waze: Kita Sebenarnya Jauh Ketinggalan dari Israel dari Sudut Teknologi

Sekarang kecoh apabila Perdana Menteri ke-10 atau PMX meminta supaya kakitangan kerajaan tidak menggunakan Waze untuk mengelak kebocoran data peribadi kerana Waze ini adalah berpangkalan di Israel.

Para penduduk Malaysia disarankan supaya menggunakan aplikasi Tuju iaitu sebuah aplikasi yang dibina oleh sebuah syarikat tempatan dengan kerjasama Lembaga Lebuhraya Malaysia (LLM).

Malangnya, aplikasi Tuju ini banyak masalah.

Nyatalah bahawa kita sebagai umat Islam ini sebenarnya masih jauh ketinggalan dari Israel dari sudut teknologi.

Mereka merupakan minoriti tetapi boleh menguasai dunia dengan teknologi yang mereka hasilkan.

Dalam isu ini, bagaimana kita ingin memboikot barang-barang Israel? Mahu tidak mahu kita terpaksa menggunakan jenama buatan Israel. Seperti juga Facebook kita bergegar-gegar supaya memboikot McDonald's tetapi dalam masa yang sama kita menggunakan media sosial yang direkacipta oleh orang Yahudi.

Kita masih jauh ketinggalan kerana gagal menguasai ilmu teknologi di dunia ini sedangkan al-Quran sentiasa menyeru kita mencari ilmu. 

Wallahua'lan. 

Urban Living, Kolej MAHSA Petaling Jaya

 

Perbandingan Anggaran Tinggi Manusia dari Zaman Nabi Adam a.s. hingga Zaman Nabi Muhammad s.a.w.

 

Jalan-Jalan: Singgah di Hotel Indigo Inn 3 - Raub, Pahang.

 

Ini boleh singgah di kedai makan Awiera Tomyam. Dekat je dengan Hotel untuk sarapan pagi. Cair tengok dia punya lauk. Keliur yang amat!

Jangan Kata Abang Tak Payung!!!

Mengapa Saya Lebih Selesa Membuat Satu Kerja Pada Satu Masa?

 

Dalam dunia yang begitu menekankan produktiviti, kita sering mendengar ungkapan “kill two birds with one stone” atau dalam bahasa Melayu, “sambil menyelam minum air”. Maksudnya mudah: jika dua perkara boleh diselesaikan dalam satu masa, mengapa perlu melakukannya secara berasingan? Secara teori, pendekatan ini kelihatan lebih cekap. Namun, saya mula menyedari bahawa dalam sesetengah keadaan, saya lebih selesa menyelesaikan satu perkara pada satu masa.

Saya menyedari perkara ini ketika berhadapan dengan rakaman temu bual yang perlu ditulis dan dianalisis. Katakan saya mempunyai rakaman temu bual selama 60 minit. Saya mempunyai dua pilihan. Pertama, memperuntukkan masa untuk menulis semula kira-kira 10 minit rakaman setiap hari dengan memberikan perhatian sepenuhnya kepadanya. Kedua, menyiapkan mungkin tiga minit rakaman sehari tetapi dilakukan secara berselang-seli sambil membuat pekerjaan lain.

Jika dilihat daripada sudut produktiviti, pilihan kedua seolah-olah menarik. Saya boleh menjalankan kerja utama dan dalam masa yang sama sedikit demi sedikit menyelesaikan rakaman tersebut. Bukankah ini lebih produktif? Namun dalam praktiknya, saya mendapati bahawa saya lebih cenderung memilih pilihan pertama: duduk, fokus dan selesaikan 10 minit rakaman tanpa melakukan pekerjaan lain.

Mengapa keadaan ini berlaku? Salah satu sebabnya ialah menulis semula temu bual bukanlah pekerjaan mekanikal semata-mata. Kita bukan sekadar mendengar suara dan memindahkan perkataan ke dalam bentuk tulisan. Kita perlu memahami apa yang cuba disampaikan oleh informan, mengenal pasti konteks perbualan dan kadangkala memikirkan kepentingan sesuatu kenyataan terhadap perkara yang sedang dikaji.

Apabila proses tersebut dilakukan sambil membuat pekerjaan lain, perhatian kita perlu berpindah-pindah. Kita mendengar rakaman selama beberapa saat, kemudian kembali kepada pekerjaan lain, sebelum membuka semula rakaman dan cuba mengingati apa yang sedang dibincangkan oleh informan. Kadangkala kita terpaksa mengulang kembali rakaman kerana sudah kehilangan konteks perbualan. Akhirnya, tiga minit rakaman yang kelihatan sedikit itu boleh menjadi lebih meletihkan daripada menyelesaikan 10 minit rakaman dengan fokus sepenuhnya.

Di sinilah saya mula memahami bahawa multitasking tidak semestinya bermaksud otak manusia benar-benar melakukan dua pekerjaan yang memerlukan pemikiran pada masa yang sama. Dalam banyak keadaan, apa yang berlaku sebenarnya ialah kita bertukar perhatian daripada satu tugas kepada tugas yang lain. Setiap kali pertukaran berlaku, kita memerlukan sedikit masa untuk kembali memahami kedudukan pekerjaan sebelumnya.

Konsep “sambil menyelam minum air” sebenarnya lebih sesuai apabila salah satu daripada dua aktiviti tersebut tidak memerlukan perhatian kognitif yang tinggi. Kita boleh mendengar podcast sambil berjalan kaki. Kita boleh mendengar ceramah ketika memandu. Kita juga boleh menunggu pakaian selesai dibasuh sambil membaca buku. Aktiviti seperti ini boleh digabungkan kerana kedua-duanya tidak sentiasa bersaing untuk mendapatkan perhatian yang sama.

Keadaannya berbeza apabila kedua-dua pekerjaan memerlukan pemikiran. Menulis laporan sambil menganalisis rakaman temu bual, misalnya, menyebabkan kedua-dua aktiviti bersaing mendapatkan perhatian. Dalam keadaan seperti ini, keinginan untuk menyelesaikan dua pekerjaan serentak mungkin tidak menghasilkan produktiviti yang kita bayangkan. Sebaliknya, ia boleh menyebabkan kedua-duanya bergerak dengan lebih perlahan.

Saya juga mendapati bahawa terdapat kepuasan tertentu apabila sesuatu pekerjaan mempunyai permulaan dan pengakhiran yang jelas. Jika sasaran saya ialah menyelesaikan 10 minit rakaman sehari, saya tahu dengan tepat apakah tugas yang perlu dilakukan. Selepas 10 minit rakaman itu selesai diproses, saya boleh menutup fail tersebut dan meneruskan pekerjaan lain tanpa memikirkannya lagi pada hari tersebut.

Kaedah ini juga menjadikan pekerjaan besar kelihatan lebih kecil. Rakaman selama 60 minit pada mulanya mungkin kelihatan membebankan. Namun apabila dibahagikan kepada 10 minit sehari, rakaman tersebut sebenarnya boleh diselesaikan dalam enam hari. Saya tidak lagi melihatnya sebagai “aku perlu menyiapkan satu jam rakaman”, tetapi hanya “aku perlu menyiapkan 10 minit hari ini”.

Perubahan cara melihat sesuatu pekerjaan ini penting. Kadangkala masalah kita bukan kerana pekerjaan tersebut terlalu besar, tetapi kerana kita melihat keseluruhan pekerjaan pada satu masa. Apabila tugas besar dipecahkan kepada unit-unit kecil yang mempunyai sasaran harian tertentu, beban psikologinya menjadi lebih ringan.

Pengalaman ini turut membuatkan saya mempersoalkan tanggapan bahawa seseorang yang mampu melakukan banyak perkara serentak semestinya lebih produktif. Produktiviti bukan sekadar berapa banyak pekerjaan yang sedang kita lakukan dalam satu masa. Produktiviti juga perlu dilihat daripada berapa banyak pekerjaan yang benar-benar dapat diselesaikan dengan baik.

Oleh sebab itu, mungkin kita tidak perlu terlalu memaksa diri untuk sentiasa “membunuh dua ekor burung dengan satu batu”. Ada waktunya pendekatan tersebut memang berguna. Namun ada waktunya satu batu untuk seekor burung adalah strategi yang jauh lebih baik.

Akhirnya, saya semakin memahami bahawa setiap orang mempunyai corak bekerja yang berbeza. Bagi saya, apabila sesuatu pekerjaan memerlukan pemikiran, penelitian dan pemahaman yang mendalam, saya lebih suka memberikan satu ruang masa khusus kepadanya. Sepuluh minit yang dilakukan dengan fokus penuh kadangkala jauh lebih bernilai daripada tiga minit yang dilakukan sambil fikiran berada di dua tempat.

Mungkin produktiviti sebenar bukanlah kemampuan melakukan sebanyak mungkin perkara pada satu masa. Produktiviti adalah kemampuan mengenal pasti bila kita patut menggabungkan pekerjaan dan bila kita patut memberikan perhatian sepenuhnya kepada satu pekerjaan sahaja.

Wallhua’lam.

 

https://wankamarul701.blogspot.com

Benarkah Sultan Uthmaniyah Membunuh Ahli Keluarga Sendiri? Fakta atau Drama?

 

Daulah Uthmaniyah sering digambarkan sebagai sebuah kerajaan yang penuh dengan kemegahan, namun dalam masa yang sama tidak terlepas daripada kisah perebutan kuasa yang berdarah. Siri televisyen seperti Magnificent Century dan Magnificent Century: Kösem telah memaparkan adegan sultan menghukum mati saudara sendiri sehingga menimbulkan persoalan sama ada peristiwa tersebut benar-benar berlaku atau sekadar rekaan dramatik. Hakikatnya, sejarah menunjukkan bahawa amalan tersebut memang pernah berlaku, tetapi konteksnya jauh lebih kompleks daripada apa yang dipaparkan di kaca televisyen.

Pada zaman awal Uthmaniyah, tidak wujud peraturan pewarisan takhta yang menetapkan bahawa putera sulung secara automatik akan menjadi sultan. Sebaliknya, setiap putera mempunyai peluang untuk merebut takhta selepas kemangkatan sultan. Keadaan ini menyebabkan persaingan antara adik-beradik menjadi sangat sengit dan sering berakhir dengan peperangan saudara yang mengorbankan ribuan nyawa.

Pengalaman pahit perang saudara selepas kekalahan Sultan Bayezid I kepada Timur dalam Pertempuran Ankara pada tahun 1402 menjadi pengajaran besar kepada pemerintah Uthmaniyah. Dalam tempoh hampir sebelas tahun, beberapa putera Bayezid I saling berperang sehingga melemahkan empayar. Peristiwa ini dikenali sebagai Ottoman Interregnum dan hampir menyebabkan kerajaan tersebut runtuh sebelum berjaya dipulihkan oleh Sultan Mehmed I.

Bagi mengelakkan tragedi yang sama berulang, Sultan Mehmed II atau Mehmed al-Fatih memperkenalkan satu dasar yang membenarkan sultan baharu menghukum mati saudara-saudaranya demi menjaga kestabilan negara. Peruntukan ini dimasukkan dalam Kanunname (kod undang-undang) pemerintahannya. Walaupun kelihatan kejam, matlamat utama dasar tersebut ialah mengelakkan perang saudara yang dianggap mampu mengorbankan jauh lebih ramai rakyat berbanding hukuman terhadap beberapa individu.

Pelaksanaan dasar tersebut tidak bermaksud setiap sultan akan membunuh semua adik-beradiknya. Ada pemerintah yang melaksanakannya secara meluas, manakala ada juga yang tidak melakukannya. Keputusan tersebut bergantung kepada keadaan politik, ancaman terhadap takhta, serta jumlah putera yang berpotensi mencetuskan pemberontakan.

Antara contoh paling terkenal ialah Sultan Mehmed III yang menaiki takhta pada tahun 1595. Menurut sumber-sumber sejarah, baginda mengarahkan hukuman mati terhadap sembilan belas orang adiknya sejurus selepas menjadi sultan. Peristiwa ini sering dianggap sebagai kemuncak pelaksanaan dasar pembunuhan saudara dalam sejarah Uthmaniyah dan menjadi antara episod paling tragis dalam dinasti tersebut.

Sultan Selim I pula sering dikaitkan dengan tindakan keras terhadap ahli keluarganya ketika perebutan kuasa. Baginda terlibat dalam konflik dengan saudara-saudaranya yang masing-masing mempunyai penyokong sendiri. Dalam keadaan empayar sedang berhadapan ancaman luar dan perebutan dalaman, tindakan tegas dianggap perlu bagi memastikan pemerintahan baharu dapat bertahan.

Walaupun dasar tersebut kelihatan tidak berperikemanusiaan menurut ukuran moden, ramai sejarawan menegaskan bahawa ia perlu dinilai berdasarkan konteks zamannya. Pada abad ke-15 dan ke-16, perang perebutan takhta bukan sahaja berlaku dalam Empayar Uthmaniyah, malah turut berlaku di banyak kerajaan Eropah, Asia Barat dan Asia Tengah. Bezanya, Uthmaniyah memilih pendekatan yang lebih terpusat bagi mengelakkan konflik berpanjangan.

Menjelang abad ke-17, amalan membunuh saudara semakin berkurangan. Sebaliknya, pemerintah Uthmaniyah memperkenalkan sistem kafes atau "sangkar", iaitu putera-putera diraja ditempatkan di kawasan khas dalam istana dan diawasi dengan ketat. Mereka tidak dibunuh, tetapi kebebasan mereka sangat terhad bagi mengelakkan cubaan merampas kuasa.

Sistem kafes bagaimanapun mempunyai kesan sampingan. Ramai putera menghabiskan bertahun-tahun dalam pengasingan tanpa pengalaman mentadbir negeri atau memimpin tentera. Apabila akhirnya menaiki takhta, sebahagian daripada mereka menghadapi kesukaran membuat keputusan atau tidak mempunyai pengalaman politik yang mencukupi.

Drama sejarah sering menggambarkan sultan sendiri menghunus pedang atau membunuh ahli keluarganya dengan tangan sendiri. Gambaran tersebut sebenarnya lebih bersifat dramatik. Dalam kebanyakan kes, hukuman dijalankan oleh pegawai istana mengikut arahan rasmi sultan. Oleh itu, walaupun keputusan itu datang daripada pemerintah, pelaksanaannya tidak semestinya seperti yang dipaparkan dalam drama.

Kesimpulannya, dakwaan bahawa sultan Uthmaniyah membunuh ahli keluarga sendiri bukanlah mitos. Perkara tersebut memang berlaku dan direkodkan oleh pelbagai sumber sejarah. Namun, ia tidak boleh difahami secara terpisah daripada sistem politik, ancaman perang saudara dan usaha mengekalkan kestabilan empayar yang memerintah lebih enam abad.

Sejarah mengajar kita bahawa tindakan pemerintah pada masa lalu perlu dinilai berdasarkan realiti zaman mereka, bukannya semata-mata menggunakan nilai masyarakat hari ini. Kisah pembunuhan dalam keluarga diraja Uthmaniyah bukan bertujuan memuliakan kekejaman, tetapi menjadi peringatan bahawa perebutan kuasa sering membawa harga yang sangat mahal. Memahami konteks sejarah membolehkan kita membezakan antara fakta sebenar dan gambaran yang diperindahkan oleh drama televisyen.

Wallhua’lam.

https://wankamarul701.blogspot.com