Ulasan Buku: Hari Itu Sudah Berlalu

Alhamdulillah, saya berjaya menghabiskan bacaan buku ini dari kulit hadapan hingga ke kulit belakang buku ini. Bukan senang orang sibuk seperti saya (perasan la tu) untuk menghabiskan bacaan sesebuah buku. Al-maklum sahajalah, bila sudah berkeluarga ditambah pula dengan kesibukan di tempat kerja menyebabkan keutamaan untuk membaca buku dalam kamus kehidupan sehari perlu kadang-kala diketepikan.

Memetik kata-kata ulama tersohor Syria iaitu Sheikh Abdul Fatah Abu Zunjah, “Barangsiapa yang tidak menghabiskan bacaan dari awal hingga akhir sesuatu kitab, maka dia tidak akan menjumpai rahsia kita tersebut.” Saya sengaja menghabiskan bacaan buku tulisan Allahyarham Tan Sri Zainuddin Maidin kerana saya sentiasa mengikuti tulisan beliau di blog beliau sebelum meninggal dunia. Buku Allahyarham Zainuddin Maidin yang bertajuk Hari Itu Sudah Berlalu merupakan koleksi himpunan tulisan beliau dalam Mingguan Malaysia sebelum ini dan buku ini sebenarnya sudah lama diterbitkan iaitu sejak tahun 2011 lagi.

Memetik kata-kata Zam sendiri, “Wartawan adalah saksi sejarah.” merupakan resipi terpenting apabila saya mengikuti apa-apa tulisan Zam ini. Pengalaman beliau yang amat berharga apabila sentiasa berdamping dengan orang-orang kenamaan sebagai seorang wartawan memberikan beliau peluang tidak ternilai apabila menulis sesuatu perkara khususnya ketika Tanah Melayu mula-mula mencapai kemerdekaan pada tahun 1950-an. 

Di awal buku ini banyak mengisahkan mengenai Perdana Menteri Malaysia yang pertama iaitu Tunku Abdul Rahman. Penceritaan buku ini pada awalnya adalah berkisar mengenai cabaran dan gelora politik Tanah Melayu di awal kemerdekaan. Antaranya ialah cabaran konfrontasi yang dilancarkan oleh Indonesia ketika di awal penubuhan negara Malaysia. Di samping itu, Zam juga menceritakan sikap bersahaja Tunku Abdul Rahman apabila menemubual beliau untuk memastikan beliau sebagai orang yang penting apabila menemu-ramah beliau.

Gambaran yang dinyatakan oleh Zam bahawa Tunku pandai berjoget ialah, “Sesungguhnya Tunku sangat pandai menari. Tariannya berseni dan indah, lenggang tangan dan langkah kakinya dalam rentak perlahan dan rentak pantas beronggeng atau inang adalah luar biasa, yang sukar untuk dilihat seumpamanya sekarang ini.” Apa yang lebih menarik ialah ada seorang anggota parlimen PAS dari Parit Perak, Hashim Gera mahu mengikuti jejak Tunku berjoget dalam suatu majlis keraian anggota parlimen di parlimen pada awal tahun 70-an, beliau telah disingkirkan oleh PAS dari parti setelah gambarnya tersiar dalam akhbar Utusan Malaysia. 

Antara yang menarik buku ini ialah Zam turut membuat kupasan mengenai sebuah buku yang bertajuk Man In White: The Untold Story of Singapore’s Ruling Political Party (Lelaki Berpakaian Putih: Kisah Pemerintah Singapura yang Tidak Pernah Diceritakan). Buku ini sebenarnya menceritakan pementasan semula drama politik Singapura pada awal kebangkitan antikolonialis British. Buku ini ditulis oleh tiga orang wartawan The Straits Times iaitu Sonny Yap, Richard Lim, dan Leong Weng Kam. Ketiga-tiga mereka dibantu oleh empat orang penyelidik yang mewawancara lebih 300 orang termasuk pejuang-pejuang kiri seperti A. Samad Ismail, Said Zahari, Dominic Putucheary, dan S. Woodhull. 

Zam Ketika Berada di London pada Tahun 1970-an.

Dalam buku ini terdapat sebuah bab yang bertajuk “Malay Heroes Who Changed History” yang menyebut beberapa orang Melayu yang sekiranya mereka meninggalkan PAP seperti dilakukan oleh 13 anggota Dewan Undangan Singapura dari PAP (12 Cina dan seorang India) pada tahun 1961 dengan menyertai Barisan Sosialis, maka tidak wujud Singapura seperti hari ini. Sekiranya mereka menang atau dibeli oleh UMNO, besar kemungkinan Singapura akan menjadi negeri yang ketinggalan dalam Malaysia. Antara wira Melayu yang disebut dalam buku ini ialah Rahmat Kenap, Yaacob Mohamed, Buang Omar Junid, Mahmud Awang, dan Mohamed Ariff Suradi. 

Setelah peristiwa rusuhan kaum 13 Mei 1969 meletus di Tanah Melayu, berbagai-bagai cadangan yang diutarakan kepada Tunku bagi menyelesaikan kemelut yang timbul. Terdapat seorang pemimpin PAS yang mencadangkan kepada Tunku supaya kerajaan mengambil semua kedai orang Cina kerana inilah masanya. Namun, cadangan ini ditolak mentah-mentah oleh Tunku atas alasan apakah kita ingin mengambil hasil usaha orang lain  yang berusaha keras di samping sikap orang Melayu sendiri yang tidak pandai berniaga. Sebahagian besar orang Melayu ketika itu mahukan tentera mengambil kesempatan daripada peristiwa 13 Mei untuk mengambil alih kuasa dan merampas semua harta orang asing untuk menjamin kuasa Melayu tetapi pemikiran ini bukan sahaja tidak ada dalam kalangan pucuk pimpinan UMNO malah kalangan angkatan tentera sendiri. 

Zam juga menceritakan mengenai hubungan peribadi beliau dengan seniman agung Allahyarham P. Ramlee. Sebenarnya, selepas 10 tahun selepas kematian P. Ramlee, perbincangan mengenai cara atau kaedah masih diperbincangkan dan diperdebatkan di media massa sama ada oleh pemimpin politik, budayawan, dan sasterawan. Malah pelbagai jawatankuasa telah ditubuhkan bagi membina kenangan abadi kepada seniman agung P. Ramlee. Akhirnya, usaha untuk memperingati seniman agung ini akhirnya dicadangkan oleh Perdana Menteri ketika itu iaitu (Tun) Dr. Mahathir. Kaedahnya ialah menukar nama sebuah jalan utama di kawasan perdagangan mahal di ibu kota iaitu Jalan Parry kepada Jalan P. Ramlee. Perkara diumumkan oleh Datuk Bandar Kuala Lumpur, Datuk Dr. Elyas Omar pada 6 Julai 1983. 

Zam juga menceritakan mengenai pengalamannya ketika berada di Kota London pada tahun 1970-an. Ketika itu, Zam dapat melihat kebanjiran orang India ke London pada awal tahun 70-an yang dihalau oleh Presiden Idi Amin dari Uganda kerana mereka dianggap sebagai golongan peniaga yang memeras dan menindas rakyat tempatan di negara Afrika itu. Kerajaan British terpaksa menerima mereka kerana British bertanggungjawab membawa mereka masuk ke Uganda semasa zaman penjajahannya. 

Komuniti India yang berhijrah ke London menjalankan pelbagai perniagaan tetapi mereka kurang menghormati atau mengikuti tradisi orang Inggeris. Mereka tidak menutup kedai pada hari minggu atau pada setiap pukul 5 petang seperti kedai-kedai orang Inggeris tetapi membukanya hingga larut malam, malah sekalipun telah menutup pintu kedai mereka, mereka akan membukanya jika diketuk oleh pelanggan. Berlainan orang Afrika yang berhijrah ke kota London. Mereka tidak menunjukkan sifat keusahawanan malah mereka lebih suka membuang masa, berpeleseran, bersuka ria, minum arak hingga mabuk, berjudi dan terlibat dengan aktiviti jenayah.

Sebenarnya, orang-orang asing yang berhijrah ke London ini bukanlah pelajar tulen yang mengikuti pengajian di institusi-institusi pengajian swasta di London. Mereka sebenarnya ingin mendapatkan peluang pekerjaan di London kerana peluang pekerjaan banyak di sini. Mereka hanya menghadiri kelas kurang dari seminggu dan kemudian hilang pergi bekerja di tempat lain. Sekolah-sekolah swasta tidak begitu mengambil berat tentang ketidakhadiran pelajar mereka asalkan yuran dibayar. 

Keterujaan Zam untuk ke Kota London selepas menamatkan kursus di Berlin Institute of Journalism selama tiga bulan dari Januari hingga Mac 1969 adalah tidak seperti ketika beliau melawat Rom, Amsterdam, Brussel, Denmark, dan Paris sebelum ke London. Menurut Zam, “Mungkin ini perasaan anak tanah jajahan British yang sejak kecil sudah mendengar cerita negara tuannya. Perasaan ini mungkin tidak ada lagi pada generasi baharu kerana pendedahan mereka yang lebih luas kepada dunia luar sebagai anak merdeka.” 

Sambung beliau lagi, “Anak merdeka juga sudah mengetahui dan merasakan bahawa Kuala Lumpur lebih hebat dari Kota London dari segi pemodenan, jalan raya, pusat membeli-belah dan sebagainya tetapi saya datang dari Malaysia yang ketika itu masih jauh ketinggalan daripada kota-kota maju di dunia malah masih merasakan negara-negara jiran seperti Indonesia, Filipina, Thailand dan negara Asia lainnya seperti India, Sri Lanka dan Hong Kong adalah lebih baik dari Malaysia.”

Di samping itu, Zam juga menceritakan pengalamannya ketika melawat negara-negara Komunis apabila mengikut Perdana Menteri ketika melakukan lawatan. Antara tahun 1977 hingga tahun 1989, sebagai wartawan beliau telah melawat Burna, Republik Rakyat China, Yugoslavia, Romania, Iraq, dan Libya. Apabila beliau mengikuti Perdana Menteri Tun Hussein ke Republik Rakyat China pada Mei 1979, rombongan belia telah dibawa melawat ke rumah ibadat orang Cina di mana kelihatan orang bersembahyang dengan membakar gaharu tetapi beliau kemudian mendapat tahu bahawa itu hanyalah suatu lakonan untuk menangkis propaganda tidak ada kebebasan agama di negara komunis. Anak-anak muda ditugaskan untuk mengutuk orang tua-tua atau ibu bapa mereka bersembahyang. Kebanyakannya bersembahyang secara sulit.

Zam Ketika Berada di Belgrade Sewaktu Mengikuti Persidangan NAM, 1989.

Ketika beliau bersama rombongan kerajaan Malaysia ke Libya, rombongan Malaysia yang lapar setelah kembali daripada mengikuti program lawatan Dr. Mahathir telah menyerbu ke ruang kopi untuk minum dan makan tetapi mereka kemudian diberitahu bahawa makanan akan dihantar ke blik masing-masing, tetapi setelah menunggu sekian lama tidak juga datang. Rombongan ini kemudian diberitahu bahawa makanan akan dihantar pada waktu makan. Berlainan dengan sosialisme Arab di Iraq adalah lebih baik daripada negara-negara lain sekalipun Presiden Saddam Hussein menjalankan pemerintahan kuku besi. Rakyatnya kelihatan cukup makan dan pakai, dan mereka bebas untuk membeli-belah di kedai-kedai yang barang-barang keperluannya melimpah. Mereka juga memenuhi kedai-kedai makan yang suasananya kelihatan meriah. 

Menurut Zam, pegawai-pegawai rendah di negara komunis adalah ibarat robot yang mengikut sahaja arahan yang telah diprogramkan. Mereka akan mengambil kesempatan sepenuhnya untuk makan dan minum bersama-sama dengan para tetamu negara kerana itulah kesempatan bagi mereka untuk menikmati minuman keras dan makanan yang baik.

Tambah Zam lagi, keadaan rakyat yang tertindas di negara-negara Eropah Timur adalah lebih teruk dari negara China. Yang paling dahsyat dan menyedihkan ialah di Romania yang boleh menimbulkan rasa benci kepada Presidennya, Nicolae Ceusescu dan dasar keras negaranya. Berada di rumah kediamannya yang mewah dan penuh dengan ukiran yang mahal adalah berlainan sama sekali dengan kehidupan rakyat jelatanya yang tinggal di bandar Bucharest. Mereka berbaris panjang untuk mendapatkan sebiji roti walhal roti pun belum pasti ada. Jika seorang berbaris maka semuanya akan turut berbaris.

Zam menyatakan apabila beliau bertegur sapa dengan orang di jalanan, mereka akan lari atau mengelakkan diri daripada rombongan beliau. Beliau kemudian mendapat tahu kemudiannya sesiapa yang dilihat berkomunikasi dengan orang asing akan ditahan dan disoal siasat oleh polis. Pada malam ketibaan beliau di Bucharest yang suram, rombongan beliau telah dihidangkan dengan stik lembu dan air lemonade yang tutup botolnya berkarat. Daging melengkung di atas pinggan dan amat keras kerana telah berbulan-bulan berada dalam peti sejuk untuk hidangan kepada tetamu.

Apabila rombongan Zam memberikan tip dengan USD kepada operator teleprinter yang menghantar berita mereka ke Malaysia, dia tidak mahu menerimanya sebaliknya meminta rokok daripada mereka tetapi setiap batang rokok yang diberi disimpan dan tidak dihisap. Apabila ditanya mereka menyatakan bahawa 10 batang rokok dia boleh jadikan bayaran untuk menemui doktor. Memiliki wang asing adalah salah dan akan ditangkap. 

Ini adalah sebahagian daripada penceritaan saya apabila membaca buku Zainuddin Maidin yang bertajuk “Hari itu Sudah Berlalu” dan beliau sendiri pun telah berlalu pergi buat selama-lamanya. Ini adalah sebahagian perkongsian yang saya menarik untuk ditulis di sini. Lenggok bahasa yang lain daripada yang lain serta kaya dengan pengalamannya sebagai wartawan tidak membuatkan saya bosan untuk menyelak helaian demi helaian apabila membaca buku beliau ini. 

Wallhua’lam.

Analisis Ucaptama Tan Sri Muhyiddin Yassin

BISMILLAHIRRAHMANIRRAHIM

Assalamu’alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh.

Wahai saudaraku rakyat Malaysia yang dihormati,

Hampir seminggu negara kita menghadapi kemelut politik yang membimbangkan. Kemelut ini berlaku apabila mantan Perdana Menteri meletakkan jawatan.

Ini menyebabkan jawatan Perdana Menteri kosong dan perlu diisi.

Menurut Perkara 43 Perlembagaan Persekutuan, Duli Yang Maha Mulia Seri Paduka Baginda Yang Pertuan Agong boleh melantik seorang Perdana Menteri baharu yang mendapat kepercayaan majoriti ahli-ahli Dewan Rakyat.

Selaras dengan peruntukan ini, Duli Maha Mulia Tuanku telah berkenan melantik saya sebagai Perdana Menteri. Ini adalah kebijaksanaan Duli Yang Maha Mulia Tuanku sebagai Ketua Negara yang menjalankan fungsi baginda selaras dengan Perlembagaan Persekutuan.

Saya sedar bahawa pelantikan saya bukanlah melalui pilihanraya. Sebaliknya, saya dilantik setelah mendapat sokongan majoriti ahli-ahli Dewan Rakyat. Ini adalah satu amalan yang dibenarkan oleh Perlembagaan Persekutuan dan selaras dengan prinsip demokrasi berparlimen di Malaysia.

Setelah melalui kemelut politik yang melanda negara kita sejak seminggu yang lalu, saya tahu saudara-saudari tentunya mahu negara kita kembali berada di landasan yang betul. Saudara-saudari pastinya tidak mahu negara kita diheret ke dalam kemelut politik yang lebih besar.

Saudara dan saudari rakyat Malaysia yang saya hormati,

Saya tidak berniat untuk menimbulkan konfrontasi dengan sesiapa. Saya cuma ingin memberikan sedikit penjelasan mengenai perkara yang sebenarnya berlaku supaya keikhlasan saya tidak dipersoalkan.

Saya tidak mengidamkan jawatan Perdana Menteri. Saya hanya tampil untuk menyelamatkan keadaan apabila kedua-dua calon Perdana Menteri tidak mendapat sokongan majoriti ahli-ahli Dewan Rakyat.

Di peringkat awal, saya dan semua ahli Dewan Rakyat daripada parti Bersatu telah memberikan sokongan padu kepada Tun Dr Mahathir sebagai Perdana Menteri. Tetapi malangnya beliau gagal mendapatkan sokongan majoriti daripada ahli-ahli Dewan Rakyat yang lain. Perkara ini telah dijelaskan dalam kenyataan yang dikeluarkan oleh pihak Istana Negara pada 28 Februari 2020.

Oleh yang demikian, DYMM Seri Paduka Baginda Yang Di-Pertuan Agong telah mengambil keputusan yang bijaksana dengan menjemput ketua-ketua parti mengemukakan seorang calon lain yang berkemungkinan mendapat kepercayaan majoriti ahli Dewan Rakyat.

Ketika itulah nama saya sebagai calon Perdana Menteri telah dikemukakan oleh Ahli-Ahli Dewan Rakyat daripada parti Bersatu dan ketua-ketua parti yang lain. Menurut mereka saya mempunyai sokongan majoriti.

Saya mengambil masa untuk berfikir sedalam-dalamnya sebelum membuat keputusan.

Apa pilihan yang saya ada? Terus menyokong Tun Dr Mahathir yang tidak mempunyai sokongan majoriti atau menerima pencalonan sebagai Perdana Menteri?

Jika saya terus menyokong Tun Dr Mahathir, kemelut politik akan berpanjangan. Berkemungkinan Parlimen terpaksa dibubarkan dan Pilihanraya umum perlu diadakan.

Saya sedar saudara dan saudari sudah letih dan la’ih dengan kemelut politik yang berlaku.

Dalam keadaan ini, saya sebagai pemimpin mesti mencari jalan penyelesaian. Saya tidak boleh membiarkan kemelut berpanjangan.

Kerana itu saya telah bertemu dengan Tun Dr Mahathir dan meminta beliau menyokong saya. Dalam pertemuan yang disaksikan oleh dua orang tokoh parti, beliau telah menyatakan bahawa beliau bersedia memberi laluan kepada saya sekiranya saya mendapat sokongan majoriti. Perkara ini dinyatakan oleh beliau sendiri dalam satu sidang akhbar pada 27 Februari 2020.

Dengan sokongan itu, saya telah menerima pencalonan saya sebagai Perdana Menteri. Saya tahu ada yang marah kepada saya. Seperti yang dijangka, ada pihak yang menggelar saya pengkhianat. Dengarlah baik-baik. Saya bukanlah pengkhianat.

Naluri saya jelas bahawa keberadaan saya di sini adalah untuk menyelamatkan negara daripada berterusan dilanda kemelut.

Saya juga sedar bahawa apa yang rakyat mahu ialah sebuah kerajaan yang bersih, berintegriti dan bebas rasuah. Buat permulaan ini, saya berjanji akan melantik anggota jemaah menteri dari kalangan individu yang bersih, berintegriti dan berkaliber.

Kerajaan pimpinan saya juga akan memberi keutamaan kepada usahausaha untuk meningkatkan integriti dan tadbir urus kerajaan yang baik. Ini termasuk usaha-usaha untuk membanteras amalan rasuah dan salah guna kuasa dengan meningkatkan penguatkuasaan dan memperkemaskan undang-undang, peraturan dan amalan yang berkaitan.

Saya juga faham bahawa apa yang rakyat mahu ialah sebuah kerajaan yang prihatin dan cekap dalam menyelesaikan permasalahan rakyat.

Saudara memerlukan wang untuk membeli barang keperluan harian, membeli buku dan keperluan sekolah untuk anak-anak, membayar bil air, letrik dan sewa rumah, membayar pinjaman kereta dan kediaman, serta lain-lain keperluan untuk menyara kehidupan sekeluarga.

Saya juga tahu bahawa antara perkhidmatan yang paling diperlukan oleh saudara dan saudari ialah perkhidmatan kesihatan yang berkualiti dengan kos yang berpatutan. Ini juga akan menjadi keutamaan saya.

Dalam menghadapi wabak corona virus pada masa ini, sama-samalah kita jaga kesihatan. Saya juga sedar saudara dan saudari juga mahukan pendidikan yang berkualiti untuk anak-anak. Bidang pendidikan amat dekat dengan jiwa saya.

Dengan pengalaman selama 6 tahun menjadi Menteri Pendidikan, saya berjanji akan berusaha untuk melonjakkan lagi kualiti pendidikan negara. Saya akan pastikan anak-anak kita mendapat taraf pendidikan yang setanding dengan negara-negara maju. Usaha ini telah pun saya mulakan dahulu. InsyaAllah ianya akan diperkukuhkan lagi pada masa hadapan.

Saya tahu bahawa saudara dan saudari mahukan sebuah negara yang stabil, aman dan makmur. Sebuah negara yang menawarkan kehidupan yang lebih baik untuk kita semua.

Kerajaan pimpinan saya akan memberi tumpuan kepada pelaksanaan Wawasan Kemakmuran Bersama 2030 yang akan melonjakkan pertumbuhan ekonomi negara dan merapatkan jurang ekonomi dalam masyarakat.

Marilah bersama-sama saya untuk bina semula negara kita dan kembalikan kegemilangannya.

Saya adalah Perdana Menteri untuk semua rakyat Malaysia dari Perlis hingga ke Sabah. Baik saudara orang Melayu, saudara orang Cina, saudara orang India, Sikh, Iban, Kadazan, Dusun, Murut, orang asal, atau apa jua kaum dan etnik, saya adalah Perdana Menteri saudara.

Sama ada saudara adalah petani, saudara nelayan, saudara peniaga, saudara penjawat awam, saudara pekerja swasta, saya adalah Perdana Menteri saudara.

Saya merayu agar saudara dan saudari memberikan sokongan padu kepada saya untuk memikul amanah dan tanggungjawab besar ini.

Berilah saya peluang untuk memanfaatkan 40 tahun pengalaman saya dalam politik dan kerajaan untuk mengemudi Malaysia ke arah kegemilangan.

Saya tawarkan jiwa dan raga saya untuk negara.

Berikan saya sedikit masa untuk menetapkan garis-garis utama hala tuju kerajaan dan negara di bawah pentadbiran baharu ini yang insyaAllah akan saya jelaskan kepada rakyat dalam masa terdekat.

Saya mengucapkan jutaan terima kasih kepada saudara dan saudari yang telah menghadapi kemelut yang melanda negara dengan sabar dan tenang.

Saya juga merakamkan ucapan setinggi-tinggi terima kasih kepada Tun Dr Mahathir yang telah banyak berjasa kepada negara kita.

Bersatu teguh, bercerai roboh.

Bulat air kerana pembentung, bulat manusia kerana muafakat.

Ayuh, bersatulah kita demi tanah air tercinta.

Wabillahi al-taufiq wal hidayah wassalamuálaikum wa rahmatullahi wa barakatuh.

Ulasan

Daripada ucaptama Tan Sri Muhyiddin Yassin di atas, dapat kita perhatikan bahawa Tun Dr. Mahathir tidak mendapat sokongan majoriti daripada ahli-ahli parlimen dan perkara ini diakui oleh Istana Negara. Oleh itu, temubual setiap ahli parlimen dibuat oleh YDPA untuk memilih Perdana Menteri yang baharu. Kita percaya bahawa Muhyiddin berada di persimpangan – memilih supaya PRU diadakan semula ataupun menerima jawatan Perdana Menteri. Dalam Islam sekalipun, seseorang itu sendiri boleh melantik dirinya sendiri untuk menjadi pemimpin jika dia berasakan dirinya layak. Lagipun kita tidak pernah mendengar Muhyiddin tergila-gilakan jawatan untuk menjadi Perdana Menteri. Sewaktu beliau menjadi Timbalan Perdana Menteri kepada Mohd. Najib sekalipun, beliau berani melawan bossnya sendiri kerana isu 1MDB. Begitu juga dengan Pak Lah di mana beliau menunjukkan jalan keluar kepada Pak Lah supaya meletak jawatan sebagai Perdana Menteri setelah mengalami kekalahan teruk dalam PRU-12 pada tahun 2008.

Diharapkan dengan kerajaan Melayu Bumiputera yang baharu ditubuhkan ini, ianya dapat melonjakkan semula ekonomi negara yang berantakan pasca PRU-14 yang lalu kerana ketidakyakinan pelabur untuk melabur di Malaysia. Dengan pengalamannya sebagai Menteri Pendidikan, saya yakin Tan Sri Muhyiddin tidak lagi akan melaksanakan PPSMI sepertimana yang disebut oleh Dr. Mahathir ketika memangku jawatan Menteri Pendidikan. Mungkin aura Muhyiddin tidak boleh menandingi aura Dr. Mahathir sewaktu menjadi Perdana Menteri. Semoga Tan Sri Muhyiddin dapat memimpin negara dan rakyat negara ini dengan lebih baik untuk masa akan datang.

Wallhua’lam.

Tun Dr. Mahathir yang Kecundang dalam Arena Politik

Akhirnya, Tun Dr. Mahathir Mohammad kecundang dalam arena politik setelah tersungkur kepada Tan Sri Muhyiddin Yassin apabila Tan Sri Muhyiddin mengangkat sumpah sebagai Perdana Menteri Kelapan pada 1 Mac 2020. Acara angkat sumpah yang berlangsung di hadapan YDPA di Istana Negara mengambil masa kurang daripada 15 minit. 

‘Langkah Sheraton’ yang dikatakan gagal sebelum ini sebenarnya telah berjaya dengan lahirnya Perikatan Nasional iaitu sebuah pakatan yang didominasi oleh UMNO dan PAS. Apa yang lebih penting lagi, kerajaan Pakatan Harapan telah runtuh dengan sendirinya. Mungkin dimaki-hamun dan disumpah-seranah oleh rakyat setiap hari kerana jelik dengan tindakan menteri-menteri kabinet mereka.  

Berikutan itu, Tun Dr. Mahathir tidak lagi menjadi Perdana Menteri Malaysia selepas meletak jawatan pada 24 Februari 2020 yang lepas. Ada yang mengatakan bahawa ini hanya lakonan Dr. Mahathir semata-mata untuk menghalang Datuk Seri Anwar Ibrahim untuk naik menjadi Perdana Menteri. Jika ini hanya lakonan, bagaimana pula Dr. Mahathir boleh mengumpul SD para ahli parlimen seramai 114 orang yang memberi sokongan kepadanya sehari sebelum Tan Sri Muhyiddin mengangkat sumpah? Tambahan pula pihak istana tidak mahu berjumpa beliau lagi.

Begitu juga sewaktu mesyuarat Majlis Presiden Pakatan Harapan yang diadakan pada hari 23 Februari 2020, semua ahli PKR yang dikatakan kurang ajar bertubi-tubi menekan Dr. Mahathir untuk meletak jawatan. Dengan itu, beliau meletak jawatan tanpa menamakan Datuk Seri Anwar Ibrahim sebagai penggantinya. Adakah ini juga dikatakan sebagai lakonan Dr. Mahathir?

Di pihak istana pula, YDPA hanya mengambil kira ketika sesi temu bual semua ahli parlimen (kecuali dua orang yang berada di luar negara) siapakah Perdana Menteri yang dipilih. Nasib menyebelahi Muhyiddin kerana ramai ahli parlimen yang menyokong beliau. Tiada guna lagi selepas itu, ramai pula ahli parlimen yang beralih arah menyokong Dr. Mahathir selepas itu. Pemeriksa hanya mengambil kira markah peperiksaan yang dijawab di dalam dewan peperiksaan dengan waktu yang ditetapkan dan bukannya jawapan yang dijawab di luar dewan peperiksaan dan luar waktu peperiksaan. Nasib sudah menjadi bubur. Jika dakwaan Raja Petra Kamaruddin adalah benar, maka ahli parlimen yang menyokong Muhyiddin ketika di Istana Negara adalah seramai 130 orang. 

Dalam pada itu, Astro Awani mengalu-alukan kedatangan Tun Dr. Mahathir untuk kembali ke kawasan parlimennya ke Langkawi. Begitu juga dengan dua orang Adunnya yang mengalu-alukan kedatangan Dr. Mahathir ke kawasan parlimennya kerana banyak ruang masa yang boleh diperuntukkan setelah tidak jadi lagi menjadi Perdana Menteri. 

Saya pasti ramai ahli-ahli dalam Parti Bersatu yang menyokong Dr. Mahathir kini beralih arah kepada Muhyiddin kerana Muhyiddin sekarang menjadi Ketua Pegawai Eksekutif Malaysia yang penuh berkuasa sekarang. Mahu tidak mahu kepimpinan Bersatu di peringkat negeri akan berkiblatkan sokongan kepada Muhyiddin. Mungkin mustahil untuk Dr. Mahathir untuk menunggu PRU-15 untuk menjatuhkan Muhyiddin semula.

Wallhua’lam.

Lumpuhnya Kerajaan Pakatan Harapan Menandakan Berakhirnya Kerakusan Pemimpin DAP

Alhamdulillah, perkembangan suasana politik yang genting ini dengan perletakan jawatan Perdana Menteri oleh Tun Dr. Mahathir merupakan berita baik buat orang-orang Melayu sejak kerajaan Pakatan Harapan yang didominasi oleh DAP lumpur dengan serta-merta. Ini menandakan perlantikan semua menteri kabinet termasuk timbalan menteri dan setiausaha politik kabinet sebelum ini secara automatik terbatal dengan sendirinya apabila YDPA memperkenankan perletakan jawatan Perdana Menteri.

Menurut Ketua Setiausaha Negara, Datuk Seri Mohd Zuki Ali, perkara ini adalah selaras dengan peruntukan Perkara 43(5) Perlembagaan yang seiring perletakan jawatan Tun Dr. Mahathir Mohamad sebagai Perdana Menteri. Sehingga kini, Dr. Mahathir dilantik oleh YDPA sebagai Perdana Menteri interim mengikut Perkara 43 (2)(a) Perlembagaan Persekutuan. Keadaan sementara ini membolehkan Dr. Mahathir menguruskan pentadbiran negara sehingga Perdana Menteri dan anggota kabinet baharu dilantik.

Apa yang harus kita syukuri ialah dengan ini jawatan-jawatan menteri yang memegang portfolio utama khususnya menteri kewangan oleh pemimpin utama DAP iaitu Lim Guan Eng telah terlucut dengan sendirinya. Kita sebagai umat Melayu sudah lama menangis dalam diam apabila melihat satu persatu aset milik Tabung Haji dijual saban hari. Ditambah pula dengan sikap dan tindak-tanduk pemimpin-pemimpin DAP yang bersikap kurang ajar setelah mereka menguasai pentadbiran persekutuan. Ini belum mengambil kira lagi masyarakat Cina yang berjuang untuk peperiksaan dari tanah asal mereka iaitu UEC supaya diiktiraf dalam sistem pendidikan negara ini. 

Saya fikir para pemimpin DAP boleh dinyahkan dari kabinet selepas PRU-15 nanti. Rupa-rupanya saya silap kerana tindakan Tun Dr. Mahathir yang meletak jawatan secara tiba-tiba pada semalam (Isnin). Ini bukan langkah pintu belakang kerana langkah ini sebenarnya dibenarkan dan mengikut perlembagaan. Dan satu lagi jika tidak mengikut perlembagaan sekalipun, ini adalah Tanah Melayu dan milik orang Melayu. Tragedi yang berlaku di negeri Perak pada tahun 2009 tidak mustahil berlaku di peringkat Persekutuan pada hari ini. 

Apa yang saya kasihankan ialah bakal Perdana Menteri dalam menunggu iaitu Datuk Seri Anwar Ibrahim unuk menjadi Perdana Menteri. Impian tinggal impian. Janji tinggal janji oleh Tun Dr. Mahathir. Mungkin agak sukar percubaan Datuk Seri Anwar Ibrahim untuk menjadi Perdana Menteri dengan menggunakan platform kerjasama PKR-DAP-AMANAH kerana orang-orang Melayu tidak lagi percaya kepada Parti DAP. 

Sudah tentu kita tidak akan menjadi bodoh lagi untuk memilih atau mengundi calon-calon parti daripada Parti DAP ini yang dahulunya dimomok sebagai tidak anti-Islam, amanah, integriti, dan penuh dengan sakra (suci) dalam pilihan raya akan datang. Berpesan-pesanlah kepada anak-cucu kita supaya tidak mengundi mana-mana calon DAP ini kerana mengundi mereka sama seperti menggadai tanah air dan masa depan generasi kita kepada orang bukan Melayu. 

Saya yakin apabila kerajaan baharu yang akan dibentuk yang mungkin dalam tempoh 10 hari nanti tidak mempunyai calon-calon menteri kabinet dari Parti DAP kerana kita sudah tahu akibatnya apabila mempunyai pemimpin yang bukan Islam. Cukuplah sekali kita dilanyak oleh orang bukan Melayu kerana mengundi mereka.

Wallhua’lam.

Datuk Rahim Abu Bakar: Wira Politik yang Tercedera

Datuk Abdul Rahim Abu Bakar.

Menteri Besar Pahang, Datuk Abdul Rahim Bakar (19 Julai 1978 hingga 7 November 1981) adalah antara wira politik tanah air yang “tercedera’ dalam perjuangan untuk membuat perubahan secara radikal. Beliau terpaksa meletakkan jawatan lebih awal sebelum cukup tempoh kerana melanggar tradisi dan berkrisis dengan istana.

Mungkin tindakannya untuk membetulkan pentadbiran negeri Pahang terutama sekali mengenai sistem pembalakan terlalu drastik dan tidak kena pada masanya kerana ketika itu Dr. Mahathir pun baru sahaja menjadi Perdana Menteri yang memerlukan sokongan semua pihak termasuk istana untuk kestabilan politik bagi pengukuhan kedudukannya.

Rahim telah berundur daripada jawatannya enam bulan sebelum pilihan raya umum 1982 dan jawatannya itu dipangku oleh Datuk Abdul Rashid Abdul Rahman sehinggalah Datuk Seri Najib Tun Abdul Razak mengambil alih secara rasmi jawatan Menteri Besar Pahang menerusi pilihan raya umum 1982.

Dalam bukunya Krisis Sultan-MB: Apa Sebenarnya Terjadi, Chamil Wariya mencatatkan, sekalipun sebagai Menteri Besar, Rahim hadir pada upacara keputeraan Sultan Pahang pada 1980 tetapi beliau tidak dibenarkan berucap dan pada hari keputeraan 1981, beliau langsung tidak dijemput ke upacara itu.

Tindakannya yang paling ketara ialah memperkenalkan sistem tender terbuka bagi syarikat-syarikat mendapatkan kawasan pembalakan di Pahang dengan memberikannya kepada syarikat yang menawarkan harga paling tinggi.

Ini mencetuskan kontroversi antaranya dengan beberapa orang pemimpin politik negeri dan pihak lain yang berkepentingan. Jalan keluar baginya untuk meredakan ketegangan politik di Pahang ialah meninggalkan negeri itu dan pemergiannya mencatatkan sejarah sebagai seorang pemimpin revolusiner yang “tercedera” dalam perjuangannya, sebagai seorang Menteri Besar yang kontroversi tetapi berkredibiliti.

Bagaimanapun, dalam masa yang singkat beliau telah meninggalkan jasa yang besar terutama sekali dari segi membangunkan bandar-bandar kecil untuk penempatan peniaga-peniaga Melayu sekalipun tidak terlaksana sepenuhnya tetapi menampakkan visinya yang jelas. 

Beliau berpandangan orang Melayu tidak mampu bersaing dengan peniaga bukan Melayu yang telah lama bertapak di sesuatu kawasan kecuali dibangunkan bandar baharu berserta pembangunan kawasan perumahan bagi mereka yang sanggup berpindah.

Dalam kebanyakan tindakannya yang radikal, beliau lebih dahulu merujuk kepada Perdana merujuk kepada Perdana Menteri, Hussein Onn yang merestui dan menjadikan beliau berani dan bertegas.

Pemikiran dan tindakannya untuk transformasi sosial dan politik di Pahang amat jelas dalam suatu interviu dengan Rosnah Majid hampir 30 tahun lalu yang tidak dapat disiarkan kerana tidak sesuai dengan suasana politik pada masa itu.

Saya menemui skrip interviu itu di dalam sebuah fail simpanan saya yang tercatat cadangan siarannya pada Utusan Melayu dan Utusan Malaysia keluaran 27 dan 28 April 1981 tetapi keputusan dibuat oleh pucuk pimpinan parti “tidak perlu disiarkan.” Nota mengenainya tertulis di atas skrip berita itu bertarikh 13 Julai 1981.

Dalam pendahuluan rencana wawancara itu, Rosnah menulis pegangan hidup Rahim ialah “Jika takut dipukul ombak, jangan berumah di tepi pantai.”

“Bagi anak nelayan Beserah ini, ombak adalah hidupnya. Lantaran itulah beliau menerima tanggungjawab sebagai Menteri Besar Pahang kira-kira tiga tahun lalu, meskipun gelombang terpaksa diharunginya.”

Kata Rosnah yang kemudiannya juga menyertai politik di Kedah dan pernah menjadi Ahli Dewan Undangan Negeri Tanjong Dawai, “Pelantikan Haji Abdul Rahim Bakar mengetuai pentadbiran negeri yang kaya dengan balak itu telah merancakkan lagi politik Pahang malah ributnya menjalar hingga ke peringkat pusat.”

Salah satu gelombang besar yang timbul di sepanjang hampir tiga tahun beliau memerintah ialah percubaan mengadakan undi tidak percaya kepadanya hingga Hussein Onn terpaksa campur tangan secara langsung dan mengambil tanggungjawab menjadi Ketua Perhubungan UMNO Pahang.

Ditanya oleh Rosnah mengapa beliau menjadi seorang Menteri Besar yang paling banyak diperkatakan dan paling kontroversi, Rahim menjawab: “Saya adalah menteri besar dan wakil rakyat yang termuda di Pahang. Faktor umur ini telah mengakibatkan pelbagai persoalan lain termasuk kurang keyakinan, pemimpin yang mempunyai corak pemikiran baru yang tidak mengikuti cara pemikiran lama dan pelbagai lagi.”

Sebab kedua yang menimbulkan kontroversi ialah barangkali kerana beliau datang bukan daripada keluarga bangsawan dan kenamaan, sebaliknya daripada keluarga miskin, nelayan Berserah.

Hal ini berbeza berbanding tiga Menteri Besar terdahulu. Jadi kehadirannya menduduki tempat terpenting di Pahang itu telah menyalahi kebiasaan sebelum ini.

Satu lagi perbezaan beliau dengan menteri-menteri besar Pahang sebelum ini ialah semua mereka mendapat gelaran “Datuk” sebelum mereka menjadi menteri besar.

Menerusi pemberian gelaran itu, saty hakikat yang nyata ialah segala kerja seseorang itu telah dicatatkan dan diakui tetapi berlainan dengan beliau yang kini hanya mempunyak gelaran “Haji”.

Selain itu, Rahim merupakan Menteri Besar Pahang yang pertama mempunyai kelulusan universiti – Sarjana Muda Ekonomi (Kepujian) Universiti Malaya, berbanding dengan menteri-menteri besar sebelum nya.

Katanya, “Saya tidak berkata bahawa mereka yang berkelulusan universiti lebih baik daripada mereka yang tidak berkelulusan tetapi saya hanya menyatakan perbezaan antara saya dengan menteri besar terdahulu.”

Oleh kerana Rahim sebelumnya memegang jawatan kerajaan dan tidak dapat aktif secara terang-terangan dalam politik maka beliau telah dianggap tidak menghayati aspirasi UMNO kerana tidak datang dari akar umbi.

Kepada pemerhati politik di luar Pahang, satu perubahan yang dilakukan oleh Rahim ialah mematikan “Politik Balak” di negeri itu. “Apakah ini merupakan punca utama mencetuskan kontroversi?” tanya Rosnah.

Rahim menjawab, “Saya tidak menganggap soal balak menjadi punca utama. Bagaimanapun, cara saya menguruskan perusahaan pembalakan di Pahang sekarang ternyata menimbulkan sedikit tidak senang dalam kalangan beberapa pihak.”

Menurutnya, sejak beliau menjadi menteri besar yang juga ketua eksekutif, beliau telah mengadakan tender secara terbuka dalam menjual kawasan pembalakan kepada syarikat-syarikat pembalakan.

Caranya ialah mana-mana syarikat yang menawarkan harga paling tinggi, syarikat itulah yang memperoleh kawasan balak. Beliau tidak lagi memberikan kawasan balak dengan harga yang murah kepada mana-mana juga pihak.

“Antara 50 hingga 60 peratus daripada hasil Pahang datangnya dari balak. Jadi jika soal balak tidak diuruskan dengan baik sedangkan ia adalah harta rakyat yang diamanahkan oleh Tuhan, maka negeri Pahang akan kekurangan modal untuk pembangunan,” katanya.

Bagi tuduhan bahawa cara ini akan mematikan usahawan bumiputera, Rahim menjawab, “Kalau saya memberi kawasan balak dengan kadar yang rendah, ini tidak bermakna saya melahirkan usahawan bumiputera kerana kawasan itu akan terserah juga kepada bukan bumiputera.”

Sekalipun Rahin dilantik oleh pucuk pimpinan tertinggi UMNO untuk mengetuai Pahang dan bukannya dari bawah, tetapi prinsipnya ialah pergi kepada rakyat bawahan kerana katanya, “Apabila saya melihat pemimpin, saya melihat rakyat di belakang beliau. Jadi apabila saya bekerja untuk kepentingan rakyat, saya percaya itulah juga yang dikehendaki oleh semua pemimpin UMNO.”

Beliau mengakui bahawa beliau bukanlah ahli politik seperti yang diharapkan oleh sesetengah pihak tetapi, “Saya percaya bahawa cara saya adalah cara yang sepatutnya dilakukan oleh seorang ahli politik.”

Bagi Rahim, politik adalah satu aktiviti ntuk mendapatkan kuasa bagi membela nasib kaumnya.

Daripada pengalamannya, Rahim berpendapat perubahan yang paling sukar dilakukan oleh manusia adalah untuk mengubah fikiran manusia sendiri. Katanya, membangunkan rakyat di Pahang dari segi nilai dan sistem adalah lebih rumit daripada membangunkan muka bumi.

Rahim telah mengambil langkah drastik bagi mengubah cara hidup di kampung kepada cara hidup di bandar yang lebih dinamik, kompetitif dan maju. Meletakkan masyarakat Melayu di bandar dan menjadikan mereka orang bandar, inilah yang menimbulkan beberapa masalah yang mesti diselesaikan oleh pihak pentadbir.

Menyedari hakikat ini, Rahim meletakkan satu matlamat yang realistik iaitu hanya sebahagian tertentu sahaja daripada seluruh masyarakat sanggup menerima perubahan dalam jangka masa tertentu.

Bagi Rahim kumpulan yang dinamik ialah kumpulan yang sanggup berpindah dari kampung ke bandar. Sementara mereka yang akan ketinggalan ialah mereka yang tidak sanggup menempuh hidup baru iaitu mereka yang mahu menetap di kampung.

Untuk itu kerajaan perlu membina bandar baharu yang memenuhi syarat perancangan baik dari segi letak bangunan dan jalan hinggalah penduduknya mencerminkan kehendak Dasar Ekonomi Baru.

Beliau tidak yakin orang Melayu dapat bersaing di bandar lama di mana bukan Melayu telah lama bertapak kerana kehadiran mereka yang terkemudian akan membuat mereka terumbang-ambing.

Keadaan ini wujud kerana tempat yang strategik dan mengandungi kuasa beli yang teramai telah diduduki oleh pihak lain dan jika ada pun tempat berniaga diberikan kepada mereka, tempat itu lebih merupakan lebihan dari tempat yang telah diduduki.

Di sinilah letaknya kepentingan bandar-bandar baharu dalam melahirkan masyarakat peniaga yang boleh bergerak lebih jauh dan luas lagi.

Rosnah membuat kesimpulan daripada wawancara itu bahawa dengan menggunakan kekuatan mental dan fizikal, manusia telah berjaya membuat pelbagai perubahan di dunia ini; hutan rimba ditukar menjadi bandar, laut ditimbus menjadi darat dan darat dikorek menjadi terusan.

Tetapi di sebalik perubahan itu terselit satu hakikat bahawa perubahan yang paling sukar dilakukan oleh manusia ialah mengubah fikiran manusia sendiri.

Dalam hal ini beliau meletakkan harapan yang sangat besar kepada pegawai-pegawai kerajaan kerana sebagai bekas pegawai kerajaan beliau lebih tahu tentang sikap sesetengah pegawai kerajaan. 

“Masalah saya dengan pegawai-pegawai kerajaan ialah saya mahu mereka bekerja kuat. Mana yang rajin, mereka suka bekerja, tetapi yang agak curi tulang, mereka inilah yang tidak sukakan saya,” katanya.

Saya telah menyimpan hampir 30 tahun wawancara Rosnah dengan Rahim yang tidak dapat disiarkan semasa saya menjadi Pengarang Utusan Malaysia dan Tan Sri Mazlan Nordin sebagai Ketua Pengarang Kumpulan Utusan.

Kembalinya Abdul Rahim ke rahmatullah telah memberikan nilai yang sangat tinggi kepada wawancara ini untuk disiarkan sekarang bagi dibaca, dihayati, dan dikongsi bersama sebagai panduan kepada penerusan perjuangan berani oleh generasi baharu untuk menghapuskan gejala penyalahgunaan kuasa demi kepentingan rakyat terbanyak.

Rahim telah melakukan sedapat mungkin untuk berbakti kepada rakyat sehingga tidak membenarkan rakan-rakan bekerja di bawahnya kerana katanya, “Sudah menjadi tabiat saya, dalam bekerja saya tidak mengenal kawan. Ini berbeza semasa saya bersukan.”

Di akhir wawancara dengan Rosnah itu Rahim berkata, “Kadang-kadang saya terfikir yang saya menuntut terlalu banyak daripada pegawai-pegawai supaya mereka bekerja kuat, tetapi sebenarnya bukan saya yang meminta terlalu banyak, tetapi rakyat yang meminta para pegawai bekerja kuat.

“Kerana tuntutan begini, kadang-kadang saya hilang kawan. Saya berasa sedih, tetapi saya sedar saya tidak boleh melayan selamanya melayan perasaan kecewa begitu. Sebagai menteri besar, saya perlu memenuhi tanggungjawab yang diletakkan di bahu saya,” tegasnya.

Sumber: Zainuddin Maidin, Hari Itu Sudah Berlalu, 2011.

Ulasan:

Saya tidak mengenal nama Datuk Abu Bakar Rahim – Seorang Menteri Besar Pahang yang sehinggalah saya membaca buku (Allahyarham) Zainuddin Maidin ini. Menteri besar ini penuh kontroversi apabila menjalankan tugasnya dengan penuh amanah yakni melanggar nilai-nilai norma politik masyarakat Melayu. Apabila disebut dengan politik Melayu, sudah tentu ianya tidak dapat lari daripada kronisme atau nepotisme yang mementingkan suku-sakat atau kepentingan pemimpin-pemimpin parti politik. Sememangnya orang yang jujur melaksanakan amanah tugas mereka, kebiasaannya akan memegang jawatan mereka sekejap sahaja di dunia ini. Begitu juga dengan Datuk Abu Bakar Rahim yang hanya berkesempatan memegang jawatan Menteri Besar Pahang selama 3 tahun sahaja. Idea beliau untuk melaksanakan proses pembandaran masyarakat Melayu ketika itu dengan menggunakan kuasa politik yang ada sudah tentu tiada tolok bandingnya untuk dilaksanakan ketika itu apatah lagi pada akhir tahun 1970-an tempoh ini boleh dianggap negara baru sahaja mencapai kemerdekaan di samping untuk mencapai matlamat Dasar Ekonomi Baru. Sudah tentu pemimpin yang tegas sebegini sukar dicari ganti di kalangan pemimpin politik Melayu pada hari ini kerana masing-masing ingin menjaga kepentingan kroni ataupun parti yang mendokong mereka menjadi pemimpin. 

Tip Penulisan: Perbezaan Tulisan Serif dan San Serif

Perhatikan huruf yang ada ekor (serif) dan tiada ekor (san serif).

Sebenarnya dalam memilih font penulisan, ianya mempunyai tip yang sendiri. Kita tidak boleh memilih font penulisan secara semberono sahaja untuk menarik perhatian pembaca khususnya untuk membaca buku.

Baiklah, dalam font penulisan ianya terbahagi 2 jenis font yang Utama iaitu Serif (berekor) dan San Serif (tiada ekor). Untuk tulisan font Serif, ianya sesuai untuk buku-buku yang tebal seperti novel, majalah, ilmiah, dan sebagainya. Ini sebenarnya untuk menarik perhatian mata pembaca supaya tidak mudah bosan ataupun letih. Manakala tulisan font Serif, ianya sesuai untuk buku-buku teknikal ataupun kejuruteraan yang ditulis dengan ayat-ayat pendek.

Baik Buruk Pelaksanaan Semula PPSMI

Setelah Perdana Menteri Tun Dr. Mahathir Mohammad mengumumkan semula untuk melaksanakan Program Pengajaran dan Pembelajaran Sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris (PPSMI), ianya mengundang reaksi spontan di kalangan rakyat Malaysia – ada yang menyokongnya dan ada yang bersikap sebaliknya. 

Seperti biasa, Tun Dr. Mahathir memberikan alasan bahawa ilmu sains dan matematik merupakan ilmu yang berkembang dari semasa ke semasa. Serentak dengan itu juga negara ini juga negara kita juga mengalami kekurangan tenaga sumber manusia untuk menterjemahkan buku-buku bahasa Inggeris ini ke dalam bahasa Melayu. 

Kita harus ingat bahawa walaupun negara Jepun merupakan antara negara maju di dunia ini, akan tetapi apabila rakyatnya membuat pembentangan kertas kerja di peringkat antarabangsa, rakyat ini gagal menjawab soalan oleh para peserta apabila soalan yang dilontarkan adalah dalam bahasa Inggeris. Adakah hasil produk ini kita mahukan? Mahir dalam sains dan matematik tetapi gagal menguasai bahasa Inggeris yang sekarang ini merupakan bahasa dunia. 

Saya pernah bertanyakan kepada kenalan saya yang pernah belajar di Terengganu Advanced Technical Institute (TATI) tetapi beliau tidak berjaya menghabiskan pembelajarannya di institusi ini. Apabila saya bertanya semula kepada beliau mengapa tidak habis belajar, beliau secara spontan menjawab, “Tak tahan belajar dalam bahasa Inggeris.” Daripada cerita ini juga boleh kita fahami bahawa inilah risiko apabila para pelajar tidak diberikan pendedahan bahasa Inggeris sejak di bangku sekolah lagi. Akhirnya, mereka sendiri yang tercicir belajar di menara gading. 

Ironinya, inilah harga apabila kita ingin mempertaruhkan sistem pendidikan kita supaya generasi muda ini ingin mahir dalam bahasa Inggeris. Hakikatnya, kerajaan sebenarnya ingin memfokuskan kepada orang-orang Melayu supaya mereka mahir dan fasih berbahasa Inggeris di universiti apabila mereka dilatih menggunakan bahasa ini sejak di awal bangku sekolah lagi. 

Apabila kerajaan melaksanakan dasar PPSMI suatu ketika dahulu di sekolah kebangsaan, ia sebenarnya menarik perhatian ibu bapa pelajar bukan Melayu untuk menghantar anak mereka untuk belajar belajar di sekolah kebangsaan kerana PPSMI hanya dilaksanakan di sekolah kebangsaan sahaja dan sekolah-sekolah jenis kebangsaan diberikan pengecualian. Malangnya, pelaksanaan PPSMI hanya dilaksanakan sekejap sahaja setelah ianya dibantah oleh ramai pihak. Jika tidak, inilah untuk peluang untuk kerajaan untuk mewujudkan sekolah sistem satu aliran sahaja di negara ini. 

Perlu kita fahami bahawa bahasa Inggeris adalah ilmu bahasa. Apabila disebut ilmu bahasa, ianya perlu diamalkan dari semasa ke semasa dan bukannya ilmu yang perlu dipelajari dalam satu-satu tempoh sahaja seperti ilmu matematik ataupun ilmu sejarah. Dan kita perlu fahami bahawa orang Melayu ini perlu disuap oleh kerajaan dengan melaksanakan sesuatu dasar untuk meningkatkan kemahiran mereka untuk pembangunan kaum ini seperti keusahawanan, pendidikan, dan sebagainya. Pelaksanaan PPSMI ini juga merupakan salah satu cara untuk membangunkan orang Melayu supaya mereka mahir dalam bahasa Inggeris. Adalah amat sukar untuk mengharapkan mereka sendiri untuk mempelajari bahasa Inggeris sama ada untuk diamalkan di rumah dan sebagainya. 

Harus diingat bahawa akan menjadi kejutan budaya apabila pengajaran dan pembelajaran bahasa Inggeris ini dipaksakan ke atas pelajar-pelajar di luar bandar. Keadaan mungkin berbeza jika proses pengajaran dan pembelajaran dipaksakan ke atas pelajar-pelajar bandar. Keadaan mungkin berbeza bagi golongan pelajar yang mempunyai latar belakang yang berlainan. Pelaksanaan PPSMI mungkin mempunyai dua kaedah yang berbeza jika ianya ingin dihidupkan semula. 

Mungkin kita terlepas pandang. Dalam kita sibuk berdebat dan membahaskan pelaksanaan PPSMI, kita terlepas pandang bahawa UiTM sebenarnya melaksanakan proses pengajaran dan pembelajarannya dalam bahasa Inggeris secara seratus-peratus. Mengapa kita tidak mempertikaikan apa yang dilakukan oleh UiTM ini. Jika UiTM merupakan hak keistimewaan orang Melayu/ Bumiputera sepertimana yang termaktub dalam perlembagaan Perkara 153, mengapa para pejuang bahasa tidak mempertikaikan hak UiTM yang membuat pengajaran dan pembelajarannya dalam bahasa Inggeris kerana ianya bercanggah dengan Perkara 152 dalam perlembagaan yang menyatakan bahawa kebangsaan di Malaysia ialah bahasa Melayu?

Hakikatnya pada hari ini, tiada negara-negara maju di dunia pada hari ini menggunakan bahasa asing dalam sistem pendidikan mereka. Kajian UNESCO pada tahun 1958 menyatakan pendidikan dalam bahasa ibunda adalah lebih berkesan, dan penguasaan bahasa kedua boleh didapati sekiranya sekolah bermula dengan bahasa ibunda sebagai perantaraan pengajaran dan kemudian memperkenalkan bahasa kedua sebagai subjek dipelajari.

Tidak keterlaluan dikatakan bahawa dasar pendidikan negara sebenarnya ditentukan oleh pemikiran siapakah yang memimpin negara ini dan bagaimana latar belakang pendidikan seseorang pemimpin mencorakkan pemikiran pemimpin tersebut. Tun Dr. Mahathir merupakan lulusan ijazah perubatan yang mendapat pendidikan ketika Tanah Melayu berada di bawah penjajahan British. Oleh itu, tidak mustahil beliau bertindak untuk mengagungkan bahasa penjajah dalam sistem pendidikan negara ini.

Wallhua’lam.